Explore the heartfelt journey of family bonds and personal moments with අම්මත් එක්ක යාලුවෝ, your latest read on Wela Katha Sinhala. Dive into stories that beautifully blend tradition, emotion, and relatable life experiences for every Sri Lankan reader.
අම්මත් එක්ක යාලුවෝ කතාවේ කලින් කොටස් කියවන්න: සියලුම කොටස්
එයා තේ අල්ලන ගමන් නර්මදා ඇන්ටි එක්ක කතා වෙනවා. ඔය අතරේ මම අම්මගේ පිටි පස්සෙන් ගිහින් සාය දිහා බැලුවා. වැඩක් නෑ කල්හාර ඒක හරි ගස්සලා. කල්හාර මට කතා කරලා උගේ කලිසම් සාක්කුව පෙන්නුවා. කල්හාරගේ කලිසම් සාක්කුවේ අපේ අම්මගේ ඇදන් හිටිය පැන්ටිය තියෙනවා!
කල්හාර: “අඩො උඹට කියන්න අද නම් උඹලාගේ අම්මා පට්ට මොලෙන් ඉන්නෙ මේ අද නම් බන් ඇති වෙන්න ආතල් එකක් ගමු.”
මම: “ඔව් ඔව් බන්.”
කල්හාර: “මේ උඹ ඊශාන්ට එන්න කිව්වේ නැනේ?”
මම: “නෑ බන් ඌ ආවොත් වැඩේ අවුල් යනවා.”
කල්හාර: “ඔව් මේ අපි ඌව පස්සෙ ගෙන්නමු.”
මම: “හා හා.”
කොහොම හරි මායි කල්හාරයයි මාර මොලෙන් හිටියේ. ටිකක් වෙලා යද්දී අම්මලා දෙන්නා තේ බීලා ඉවර උනා.
අම්මා: “නර්මදා මේ අද යන්න එපා බන් පොඩ්ඩක් මෙහෙ හිටපන් මේක විසද ගන්නකන්.”
නර්මදා ඇන්ටි: “හරි බන් එහෙම කරමු මේ මම ඇදුමක්වත් දාගෙන ආවේ නෑ බන්.”
අම්මා: “ඕක මොකද බන් උඹට මගේ ඇදුමක් අදින්න බැරියැ… හැබැයි උඹට මගේ බ්ලව්ස් හිර වෙයිද දන්නෙ නෑ.”
අම්මා එක නිකන් නොන්ඩියට වගේ කිව්වේ කියලා අපට තේරුනා. මොකද නර්මදා ඇන්ටිගේ ලොකු තන් 2ක නිසා අපේ අම්මට වඩා එයාගේ පපුව ලොකුයි.
නර්මදා ඇන්ටි: “අනේ පලයන් යන්න මේ කොල්ලො දෙන්නා හිටියේ නැත්තන් මම උඹට කියනවා කාගෙද මොකද ලොකු කියලා…”
අම්මා මුකුත් නොකිය කට කොනෙන් හිනා වෙලා නිකන් හිටියා. කොහොම හරි අම්මා බීපු තේ කොප්ප ටිකත් අරන් අයෙත් කුස්සියට යන්න ලැස්ති වෙද්දි නර්මදා ඇන්ටි අම්මගේ කාමරේ පැත්තට යන්න නැගිට්ටා. ඔය අතරේ කල්හාර අම්මාගේ පස්සෙන් ගිහින් එයාට නොදැනෙන්න අම්මගේ සාය පිටි පස්සෙන් උඩට උස්සලා අල්ල ගත්තා. අයෙත් පාරක් අම්මගේ තඩි හෙලුපුක එලියේ! එයා පුක වන වනා යනවා ඒක දොදොල් කැල්ල වගේ හෙල්ලි හෙල්ලි උඩ පල්ලෙහා යනවා.
තවත් බලන් ඉන්න බැරි තැන මම වේගයෙන් ගියා අම්මගේ කාමරේට. යද්දී නර්මදා ඇන්ටි ඇදන් හිටපු ඇදුම් දෙක ගලවලා ඇද උඩ දලා බ්‍රා එකයි පැන්ටියයි පිටින් අම්මගේ අල්මාරිය ඇරගෙන ඇදුම් හොයනවා. එයා දන්නේ නෑ මම කාමරේ ඉන්න විත්තිය, එයා මට පිටුපලා ඉන්නෙ. නර්මදා ඇන්ටිව එහෙම දැක්කාම මට තවත් මොල් උනා. එහෙම්ම දුවලා ගියපු මම එක පාරම නර්මදා ඇන්ටි ඇදන් හිටිය පැන්ටිය පල්ලෙහාට පාත් කරලා මගේ පයිය එලියට අරන් නර්මදා ඇන්ටිගේ පුකට තියලා තද කරා. මේ හැමදේම එක තප්පරයට වෙච්ච නිසා නර්මදා ඇන්ටිට උනේ මොකද කියලා හිතා ගන්න බැරී උනා. එත් එක්කම පස්ස හැරිලා බලපු නර්මදා ඇන්ටි මෙහෙම ඇහුවා:
නර්මදා ඇන්ටි: “ඒයි මොඩයෝ තමුසෙට පිස්සුද???”
එයාට අහන්න උනේ එච්චරයි. මගේ පයිය හිරට හිරේ නර්මදා ඇන්ටිගේ පුක ඇතුලට යද්දී නර්මදා ඇන්ටි “ආහ් අහ් අහ්” ගාලා කෙදිරි ගාගෙන පාත් උනා. මාත් අමාරුවෙන් මගේ මල්ලීව සම්පුර්ණයෙන් වගේ නර්මදා ඇන්ටිගේ පුකට එබුවේ අම්මාගේ අර තඩි පුක මතක් කරගෙන. නර්මදා ඇන්ටිට්ගේ පුක අපේ අම්මගේ තරම් ලොකු නොවුනට එයාගේ පුකත් හොද සයිස් එකට තිබ්බා. කොහොම හරි තිබ්බ මෝලට මම නර්මදා ඇන්ටිට හයියෙන් හයියෙන් පුකේ ඇරගෙන ඇරගෙන ගියා. ගැණිත් “අහ් අහ් අහ්” ගාලා කෙදිරි ගාන්න ගත්තා.
කොහොම හරි එත් එක්කම වගේ නර්මදා ඇන්ටි මාව තල්ලු කරලා මගෙන් බේරුනා.
නර්මදා ඇන්ටි: “පිස්සුද? සරෝජනී අක්කා ආව නම් එහෙම, විකාර වැඩ කරන්න එපා…”
එයා දන්නෙ නෑ එයාලගේ ගෙදරදි මම නර්මදා ඇන්ටිට අමුහෙලුවෙන් තියන් අරිද්දී අපේ අම්මා හොරෙන් බලාගෙන හිටියා කියලා.
මම: “අනේ…”
නර්මදා ඇන්ටි: “මේ යනවා මෙතනින් යනවා.”
එහෙම කියලා එයා දණ හිස් දෙක ගාව තිබ්බ එයාගේ පැන්ටිය උඩට කරලා ඇද ගත්තා. මම එහෙම්ම එලියට අවා. එත් සාලේ කවුරුත් පෙන්න නෑ. එත් එක්කම මට මීටර් උනා කල්හාරයා අම්මට මොනවා හරි කරනවා ඇති කියලා. ගෙදර ඇතුලෙන් කුස්සිය පැත්තට ගියොත් නේ එයලා මම එනවා දකින්නෙ, “හිටපල්ලකෝ” කියලා මම ගෙදර පිටි පස්ස පැත්තෙන් කුස්සිය පැත්තට ගියා. ගිහින් කුස්සියේ ජනෙලෙන් ඔලුව දලා බැලුවා.
එත් එක්කම දැක්ක දෙයින් මට දූවිලි විසි උනා! කල්හාරයා අම්මව පැන්ට්‍රි එකට හේත්තු කරගෙන එයාගේ සායත් ගලවලා දාගෙන ඒක අම්මගේ කකුල් දෙක ගාවා බිම, එයාව දෙකට නමා ගෙන හෝ ගලා එයාට පුකේ අරිනවා! අම්මත් කල්හාරගේ පයි පාරවල් කකා සාලේ පැත්තට ඔලුව හරෝගෙන කවුරු හරි එනවද කියලා බලන් ඉන්නවා. අම්බෝ පිස්සු හැදෙනවා. කල්හාර අම්මගේ ඇගේ වදිද්දී අම්මගේ ලොකු පුක දෙදරනවා. එයත් හොදට දිගෙන ඉන්නවා කල්හාරයත් හෝ ගලා පුකේ ඇරගෙන ඇරගෙන යනවා.
මට තවත් බලාගෙන ඉන්න බැරි නිසා මම එහෙම්ම මගේ පයිය එලියට අරන් අතේ පාරක් ගහගෙන ගහගෙන ගියා. එත් එක්කම හෙන බඩු ලොඩ් එකක් බිත්තියට විද්දා. ඔය අතරේ මම දැක්කා එක පාරටම අම්මා බය වෙලා වගේ කල්හාරව තල්ලු කරලා එයාගේ බිම වැටිලා තිබ්බ සාය ඇදගෙන අම්මා කොන්ඩේ හදා ගන්නවා.
මොකද කල්හාරයා අම්මගේ කොන්ඩෙන් ඇදගෙන තමා පුකේ ඇරියේ. එකත් උඩට කරලා බැද ගත්ත එයා ෆ්රිජ් එක ඇරලා එලවලු වගයක් අරන් පැන්ට්‍රි ලැල්ලෙන් තිබ්බා. එත් එක්කම එතනට නර්මදා ඇන්ටි අවා.
අම්මා: “නර්මදා මොනවද කන්නෙ? කැමති දෙයක් කියපන්.”
නර්මදා ඇන්ටි: “ඔය මොනවා හරි හදන්න සරෝ.”
අම්මා: “ඇයි මොකො අවුලෙන් වගේ?”
නර්මදා ඇන්ටි: “නැ බන් සුලෝචනා දැන් මොනවා කරනවා ඇත්ත බන් පව් බන් එකි.”
අම්මා: “ඔව් අනේ මාත් එකමයි හිතුවේ.”
Looking for something fresh? Enjoy the unique storytelling style of Aluth Katha as you discover new perspectives and captivating plotlines that are sure to keep you engaged from start to finish.
“ඔව් ඔව් හිතුවා හිතුවා සායත් ගලෝලා දාගෙන දෙකට නැමීගෙන තඩි පුකත් දික්කරන් හිතපු හැටි මම බලාගෙන හිටියා” කියලා මම මටම කියා ගත්තා. අනේ ඉතින් මගේ කට!
නර්මදා ඇන්ටි: “අපි කෙලින්ම මුදලාලි ගාවට යන්ද?”
අම්මා: “අනේ මන්දා නර්මදා මට හිතා ගන්න බෑ මොකක් කරන්නද කියලා.”
දෙන්නා කුස්සියේ කතාව. මාත් මගේ බැහැපු පයිය කලිසම ඇතුලට දාගෙන එන්න හදද්දි තමා දැක්කෙ එහා ගෙදර නාකි අන්කල් කරයා තාම බැල්කෙනිය උඩ. ඌ මගේ දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා. මට කර කියා ගන්න දෙයක් නෑ මම ශෙප් එකෙ එතනින් මාරු වෙලා අවා. විනාසයි ඒ යකා මොනවා හිතුවද දන්නෙ නෑ. අනේ ඕන මගුලක් හිතපු දෙනෙ කියලා මම ගෙදර ඇතුලට ආවා. මම ගෙදර ඇතුලට එද්දී කල්හාරයා සාලෙට අවා.
කල්හාර: “අඩෝ මේ අදනම් බන් හිතේ හැටියට ආතල් එකක් ගන්න ඔනේ…”
මම: “ඔව් මම බලාගෙන කැරියා උඹ අපේ අම්මට දාගෙන පුකේ අරිනවා.”
කල්හාර: “අඩෝ නෑ උඹ දැක්කාද? කොහොමද බන්?”
මම: “මම පිටිපස්සෙන් ගිහින් කුස්සියේ ජනෙලෙන් බැලුවා.”
කල්හාර: “අඩෝ උඹත් මාර ඩයල් එකක්. අවුලක් නෑ කොහොමද ගැහිල්ල? ගැණී මට දිගෙන හිටියා. අඩෝ උඹට කියන්න උඹලගේ අම්මගේ පුක තමා බන් පුක, අම්බෝ පිස්සු හැදෙනවා අද මම ඕක පලනවා බන් හිතේ හැටියට.”
මම: “ඕන මගුලක් කර ගනින්.”
(අම්මගේ තඩි පුකට මූ අරින විදිහ මතක් වෙද්දී හිතට අවුල් උනත් ඕන දෙයක් කරගනින් කියලා දැම්මෙ කල්හාරයත් මගේ බොක්ක නිසා. අනික ඉතින් මාත් උගේ අම්මට හුකනවා නේ.)
මම: “මේ ඒක නෙමෙ මම කුස්සිය ගාව ජනෙලෙන් උඹ අපේ අම්මට පුකේ අරිනවා බලාගෙන අතේ පාරක් ගහලා බඩු යවලා එන්න හදද්දීම බන් අර එහා ගෙදර අන්කල් කාරයා බැල්කෙනියේ ඉදන් මන් දිහ කන්න වගේ බලන් හිටියා.”
කල්හාර: “අප්පටසිරි උඹ අතේ ගැහුවා ද?”
මම: “අඩෝ ඉතින් ඒක ආතල් එක නෙමෙයි ඔයි… අර අන්කල් මොකක් හිතුවාද දන්නෙ නෑ බන්.”
කල්හාර: “ඌ බය වෙන්න ඇති බන් ඌ දන්නවනේ බන් ගෙදර ඉන්නෙ උඹයි අම්මයි විතරයි කියලා. ඉතින් ඌ දැන් ශුවර් එකට හිතයි උඹ සරෝජනී ඇන්ටි දිහා බලාගෙන අත මරන්න ඇති කියලා.”
මම: “අප්පා බන් එහෙම උනොත් මම නිකම් චාටර් වෙනවා.”
කල්හාර: “වැඩිය හිතන්න එපා බන් සමහරක් විට එහෙම හිතන්නෙ නැතුව ඇති… කොයි එක වෙතත් බන් කොහොමද ඒ වයසක අන්කල් කරයා…”
කල්හාර: “…බලෙන් උඹලගේ අම්මට පුකේ අරින්න ගත්තාම… පට්ට නෙද? මාත් ඉස්සරහෙන් ඇති කටට දෙනවා.”
ඌ ඒක කිව්වාම මටත් නැග්ගා. මොකද උගේ දුවගේ වයසේ ඉන්න අපේ අම්මට ඒ නාකියා දෙකට නාමා ගෙන පුකේ අරින කොට අම්බෝ පිස්සු කොර වෙනවා. එත් එක්කම කල්හාරයා මගේ පයිය අල්ලලා මිරිකුවා.
කල්හාර: “අම්බෝ අඩෝ තොට නැගලා මම කිව්ව කතාව අහලා නේ. අඩො ජොක් නෙමෙ බන් උඹට මතකද උඹ අපේ ගෙදරදී මම අද කරා වගේම උඹත් අපේ අම්මට දාගෙන පුකේ අරිනවා මම බලාගෙන හිටියා… උඹට කියන්න බන් එහෙම වෙන එකෙක් ගහනවා බලන්න මාත් ආසයි බන්. ඒක අමුතුම ආතල් එකක් ආ නැද්ද කියපන්?”
මම: “ඔව් ඉතින්… එත් යකෝ අපි මේදේ පටන් ගත්තෙම එයලා පිට යයි කියලා තිබ්බ බය නිසා නේ.”
කල්හාර: “ඇත්ත බන් මේ දැන් වෙන දෙවල් එක්ක ඒකත් අමුතුම ආතල් එකක්…”
මම: “හරි හරි මේ ඔවා වැඩිය හිතන්න එපා වරෙන්කෝ යන්න කාමරේට…”
කල්හාරයි මමයි කයියක් දාගෙන ඉන්න කොට කල්හාර මෙහෙම ඇහුවා:
කල්හාර: “අඩෝ මේ මම උඹේන් අහන්නමයි හිටියේ බන්.”
මම: “මොකද?”
කල්හාර: “මෙ අර සින් එක කියපන් කෝ.”
මම: “මොකද බන්?”
කල්හාර: “අර උඹ අපිට කිව්වෙ බන් උඹලාගේ ගෙදර හදනකොට එහේ වැඩ කරන්න ආපු බාසුයි, ගෝලයයි සරෝජනී ඇන්ටිට ගහපු කතාව කියපන් කෝ අඩෝ… රන්දික අඩෝ ඉන්න බෑ බන් උඹලාගේ අම්මගේ වගේ කෙනෙක්ට ගහනවා කියන්නෙ.”
මම: “ඒක දැන් ගොඩක් කල් බන්.”
කල්හාර: “අවුලක් නෑ අනේ කියපන් කෝ මුල ඉදලා.”
මම: “හරි හරි හිටපන් කියනකන්… එතකොට මගේ වයස බන් අවු 16 වගේ ඇති. අපේ තාත්තා එතකොට මෙහේ හිටියේ රට ගිහින් හිටියේ නෑ. කොහොම උනත් උඹලට මතකනේ මම කිව්වා අපි ගමේ ඉද්දී අම්මයි තාත්තාතයි මිනිස්සුන්ට සලකපු විදිහ, එකෙන් වෙච්ච…”
මම: “…දේ අපේ එහේ ගමේ වත්ත බලාගන්න හිටපු මුර කාරයා අම්මට බලෙන් ඇරපු හැටි. මන්දා කොහොම හරි ඔය කෙස් වලින් පස්සෙ බන් අපි එහේ තියෙන දෙවල් විකුණලා මෙහේට අවා. අපි එද්දී මේ ගෙදර යට තට්ටුව බාගෙට වගේ හදලා තිබ්බේ. අපි කොහොම හරි මේහේ පොඩි කාලයක් කුලියට ඉදලා යට තට්ටුවේ වැඩ ටික ඉවර කරලා මේ ගෙදරට පදිංචියට ආවා. අපේ තාත්තා අම්මා එක්ක ලොකු සම්බන්ධයක් තිබුනේ නෑ එයා එයාගේ බිස්නස් බලාගෙන හිටියා, අම්මත් ඔහේ පැත්තකට වෙලා හිටියා… ටික දවසක් යද්දී තාත්තා ආයෙත් ගෙදර උඩ තට්ටුව හදන්න පටන් ගත්තා. අපේ ගෙදර උඩ තට්ටුවට යන්න තියෙන්නෙ එක පඩි පෙළයි නේ, අනික ඒක තියෙන්නෙත් ගෙදර ඇතුලෙන්. බස්ලා උදේ වැඩට ආවාම ගෙදර ඇතුලෙන් තමයි උඩ තට්ටුවට ගියේ. අපිට එහෙම ලොකු අවුලක් දැනුනෙත් නෑ මොකද ඒයලා මුල ඉදලම වැඩ කරපු අය ඉතින් අපිව හොදට දන්නවා අපිත් එයාලව හොදට දන්නවා. ඔහොම ටික කාලයක් ගියා… කොහොම හරි ඒ මිනිස්සු උදේ 8 වගේ වෙද්දී වැඩට එනවා. දවසක් මම සාලේ පොතක් බල බල හිටියා පුරුදු විදිහටම මුන් දෙන්නා වැඩට අවා… බාස් පඩිපෙලේ පොඩ්ඩක් දුර නැගලා එකපාරම ගල් වෙලා වගේ අපේ කුස්සිය පැත්ත බලන් ඉන්න ගත්තා. ඔය අතරේ ගොලයා මෙහෙම ඇහුවා:”
ගොලයා: “මොකද බාසුන්නැහේ…?”
එත් එක්කම බාස් ගොලයට ඉඩ දීලා පැත්තකට උනා. ගෝලයා එහෙම්ම උඩට නැග්ගා. බාස් වට පිට බල බල අපේ කුස්සිය දිහාම බලන් ඉන්නවා එත් එක්කම මම දැක්කා මුගේ කලිසමත් ඉස්සරහට දික් වෙනවා. අනිවා මුගේ පයිය නැගලා කියලා මට තෙරුනා. මුට මාව පෙන්නෙ නෑ මම ඉන්නෙ සොපා එකේ. මාත් ශේප් එකේ කුස්සිය පැත්තට ඇහැ දලා බැලුවා.
එත කොට තමා දැක්කෙ අපේ අම්මා තමයි, ඇදන් ඉන්නෙ නයිටිය. එයා එක පිටින් කුස්සියේ බිම සුද්ද කරනවා නැමීගෙන. එයා දන්නෙ නෑ එයාගේ නයිටියේ කර අස්සෙන් එයාගේ තලෙලු ලොකු තන් 2 පෙනවා කියලා අපිට. ඒක දැක්කාම මටත් නැග්ගා… අම්මා බ්‍රා එකක් ඇදපු නැති එකෙ විපාක තමා ඉතින්… එත් එක්කම එයා නැගිටින කොටයි අයෙත් නැමෙන කොටයි නයිටියේ කර අස්සෙන් එයා ඇදන් ඉන්න සුදු පාට පැන්ටියත් පෙනවා.
බාස් කාරයා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා… ඌ විතරක් නෙමෙ ඌට හොරාට මාත් වැඩේ බලාගෙන. කොහොමත් බාස්ට නම් රජ මගුල් වගේ මොකද මේ වෙද්දී ඌට වයස අවු 60 කිට්ටු කරලා තිබ්බේ. එහෙම බලද්දී අපේ අම්මා කෙල්ල වගේ, ඇරත් ඌට නම් මලාට බඩුවක් ගහන්න බෑ මොකද එකාගේ පෙනුම ඒ තරම් කැතයි. කලුම කලු උස පොරක්, ලාවට තට්ටෙත් පැදිලා තිබුනේ… අපේ අම්මත් මුලින් මුලින් ඒ මනුස්සයාට කැමති උනේ නෑ පෙනුම නිසා… පස්සෙ වැඩ කරන් යනකොට තමයි අම්මා පවා කතා කරන්න ගත්තෙ.
කොහොම හරි එදා ඒ සීන් එකෙන් පස්සෙ මම ඌ ගැන හොදට ඇහැ ගහගෙන හිටියේ. ඔහොම ටික දවසක් ගියා… අම්මා තමයි උන්ට තේ එහෙම ගිහින් දෙන්නෙ මම නම් උඩ තට්ටුවට නොයන තරම්… කොහොම හරි එදා අම්මා තේ එක අරන් ගිය නිසාම මාත් උඩට ගියා. යද්දී බාස් බිත්තියක් කපරාරු කරනවා පලංචියක් උඩ නැගගෙන. හැබැයි මූ එදා ඇදන් හිටියේ සරමක් එකත් දෙකට නමා ගෙන… එදා ගෝලයා හිටියේ නෑ මූ විතරයි… ඔය අතරේ බාස් මෙහෙම ඇහුවා:
බාස්: “නෝනා තේ එකක් ගෙනාවද????”
අම්මා: “ඔව් බාසුන්නැහේ බීලා ඉන්න.”
බාස්: “තරහා නැතුව ඕක මෙතනට ගෙනාවා නම් හොදයි නෝනා මොකද මේක වෙලෙන්න කලියෙන් හදන්න ඔනේ.”
If you love discovering the latest tales, Sinhala Wela Katha New brings you original content and contemporary narratives that resonate deeply. Find your next favorite story, crafted just for today’s audience, and revisit the warmth of Sinhala literature with a modern twist.
