Dive into the captivating world of Wal Katha Sinhala with අම්මත් එක්ක යාලුවෝ, where stories and real-life experiences come alive. Discover heartfelt moments, emotional twists, and relatable characters that will keep you turning the page for more.
අම්මත් එක්ක යාලුවෝ කතාවේ කලින් කොටස් කියවන්න: සියලුම කොටස්
දැන් හවස් වෙන්නත් ඇවිත්. මාත් ගියා මූ මොකද කරන්නෙ බලන්න. මූ පැන්ට්‍රි එක ගාව මුහුණ ඇඹුල් කරන් ඉන්නවා. මම එනවා දැකපු කල්හාර මට සද්ද කරන්න එපා කිව්වා. අපේ පැන්ට්‍රි එක තියෙන්නෙ කොටුවට, එක පැත්තකින් ඇතුළු උනාම පැන්ට්‍රි එක වටේටම තියෙනවා. ඉතින් ඕන කෙනෙක් ඒක ඇතුලට ගියාම පෙන්නෙ එයාගේ ඉනෙන් උඩ විතරයි… ඉතින් කල්හාරයා මට කිව්වා සද්ද නොකර ඔලුව දලා බලපං කියලා. මම හෙමිට ඔලුව දලා බැලුවා. හුටා! මෙන්න අපේ අම්මා පැන්ට්‍රි එක පල්ලෙහා දණ ගහගෙන කල්හාරයාගේ පයිය කටට ගන්නවා… එත් එක්කම මම ඔලුව එලියට ගත්තා… කැරියා කතාව අහලා දුවගෙන ඇවිත් තියෙන්නෙ මේකට! හිටපං කෝ මාත් නර්මදා ඇන්ටිට දෙන්න උඹට උණ ගැනෙන්න.
“උඹ ඕන දෙයක් කර ගනින් කෝ” කියලා මම එතනින් එන්න අවා. කොහොම හරි ටික වෙලාවක් යද්දී කල්හාරයා සාලේ පැත්තට අවා. මේ වෙද්දී මම සාලේ සොපා එකේ ඉදන් ටීවී එක බලන් හිටියේ.
කල්හාර: “අඩෝ පට්ට බන් හොදේ… උඹලාගේ අම්මා උරනවා ඉරිල්ලක් ආයෙත් නෑ.”
මම: “හිටපං කෝ මමත් දෙන්නන් නර්මදා ඇන්ටිට උණ ගැනෙන්න අද…”
කල්හාර: “ඉතින් මට මොකෝ? උඹ ඕන දෙයක් කර ගනින්. හැබැයි පුතේ අද නම් මම උඹලාගේ අම්මගේ පුක පලනවා පලනවාමයි.”
එත් එක්කම මට හොද අදහසක් පහළ උනා.
මම: “මේ කල්හාර, අපේ අම්මලාට ආයෙත් හංගන්න දෙයක් නැනේ. එයලා මුකුත් නොකිව්වට එයලා දන්නවා, මම උඹලාගේ අම්මට වැඩේ දෙනවා කියලා. අනික උඹලාගේ අම්මත් දන්නවා උඹ අපේ අම්මට වැඩේ දෙනවා කියලා…”
කල්හාර: “හරි යකෝ, එත් එයලා එහෙම ලොකුවට දෙවල් දන්නෙ නෑනේ.”
මම: “ඇයි බං එහෙම කියන්නෙ? උඹට මතකද මම උඹලාගේ ගෙදර ඇවිත් නර්මදා අන්ටිට එයාගේ කාමරේ තියන් ගහද්දී, උඹ අපේ අම්මව එක්ක ඇවිත් නර්මදා ඇන්ටිට හොරෙන් පෙන්නුවේ… ඉතින් යකෝ එදා උඹලගේ අම්මගේ ඇගේ නූල් පොටක්වත් තිබ්බෙ නැනේ. අමු හෙලුවෙන් මගේ පයිය උඩ දගල දගල හිටියේ එයාගේ ලොකු තන් 2කත් හොල්ල හොල්ල.”
කල්හාර: “අම්බෝ උඹ නම්… හරි හරි ඉතින් උඹ මොකද කරන්න කියන්නෙ?”
මම: “මෙහෙමයි, අද පට්ට දවසක්. අද ඉන්නෙ අපි හතරදෙනා විතරයි. රෑ වෙනකන් ඉදලා අපි දෙන්නා අම්මල දෙන්නව හෙලුවෙන් මෙතනට අරං එමු කෝ. මම උඹලාගේ අම්මව (නර්මදා ඇන්ටිව) එක්ක එන්නන්, උඹ අපේ අම්මව (සරෝජනී) එක්ක වරෙන්.”
කල්හාර: “අඩෝ පට්ට හොදේ… මේ බලපං අයෙත් පයිය කෙලින් උනා…”
මම: “මේ එතකොට මට අපේ අම්මගේ මොනවා හරි අල්ලන්න පුලුවනි, උඹටත් උඹලාගේ අම්මගේ මොනවා හරි අල්ලන්න පුලුවනි…”
කල්හාර: “අල්ලලා විතරක් නම් නිකන් ඉන්න එකක් නෑ… උඹ නම් එත් බං වැඩේ අවුල් වෙයිද?????”
මම: “නෑ… නිකන් TRY එකක් දෙමුකෝ.”
කොහොම හරි අපි දෙන්නා වැඩේ කරන්න හිතා ගත්තා. ඔය අතරේ අම්මලා දෙන්නා අපට කැම ලැස්ති කරා… දවල් වෙලා හවස් වෙනකන් අපට දැනුනෙම නෑ… හවස් වෙද්දී අම්මලා දෙන්නා සාලේට වෙලා සුලෝචනා ඇන්ටිව හොයා ගන්න විදිහ කතා කර කර හිටියා…
කල්හාර: “අඩෝ මේ රෑ වෙනකන් ඉන්න අමාරුයි බං.”
අපේ අම්මලගේ කතාවට අපිත් සෙට් උනා.
නර්මදා ඇන්ටි (කල්හාරගේ අම්මා): “මේ ඔයලා ඊශාන්ට කතා කලාද???? ඒ ලමයා කලා බීලා වත්ද කියලා බැලුවාද??????”
අප්පටසිරි! එතකොට තමා මතක් උනේ ඌට කතා කරන්න බැරි උනා නෙද කියලා.
අම්මා: “මේ අපි තියෙන විදිහට කමු. ඊශාන්ට මෙහෙ එන්න කියන්න හරි නැනේ. මොනවා උනත් ඔයලා තුන්දෙනා එකටමයි නේ ඉන්නෙ. අනික අපි සුලෝචනාට මුණ දෙන්නෙ කොහොමද??????”
කොහොම හරි අපි දෙන්නා එතනින් නැගිටලා උඩ මගේ කාමරේට ගියා. එහෙම ගියපු අපි දෙන්නා ඊශාන්ට කෝල් එකක් ගත්තා.
කල්හාර: “ඊශාන්.”
ඊශාන්: “ඇයි බං කියපං.”
කල්හාර: “මේ අම්මා ඉන්න තැනක් ගැන ආරන්චියක් නැද්ද???????”
ඊශාන්: “තාම නෑ බං.”
එහෙම්ම ෆෝන් එක අරගත්තු මම ස්පීකර් ෆෝන් දැම්මා.
නර්මදා ඇන්ටි: “ඔව් ඔව් ඊශාන්ට එන්න කියන්න.”
මම: “මේ උඹ කලා එහෙමද???????????”
මම: “පිස්සු කරන්න එපා ඉවසගෙන හිටපං.”
ඊශාන්: “ඔව් කැවා බං.”
මම: “ඒක නෙමේ උඹ ඔච්චර හති අරින්නෙ ඇයි බං?”
ඊශාන්: “ආ ඒක ගනන් ගන්න එපා. මම මේ ටීවී එකේ වැලක් දාගෙන බලන ගමන් අත ප්‍රැක්ටිස් කරනවා.”
කල්හාර: “යකෝ තෝ නම් මහා කැරියෙක්. යකෝ උඹලා ගේ අම්මා අගිය අතක් නෑ උඹ ඔහේ මගුල් නටනවා… අපිත් රන්දිකලාගේ ගෙදර ඇවින් ඉන්නේ.”
ඊශාන්: “අඩෝ මේ පට්ට ඇති යකෝ! සරෝජනී ඇන්ටි, නර්මදා ඇන්ටි දෙන්නම ඉන්නවා නේ. අම්බෝ අඩෝ මාත් එනවා හෙට උදේ… තොපි දෙන්නා දැනටමත් මොනවා කරලද දන්නෙ නෑ… අඩෝ මට මැවි මැවි පේනවා සරෝජනී ඇන්ටිටයි නර්මදා ඇන්ටිටයි අපි තුන්දෙනා බලෙන් අරිද්දි කොහොම තියෙයිද???? ඒ දෙන්නා අමු හෙලුවෙන් ගෙදර වටේ දුවනවා අපි උන්දෙන්නාගේ පස්සෙන් පන්නනවා… අම්බෝ සරෝජනී ඇන්ටි එයාගේ ලොකු තඩි පුක වන වන දුවනවා නර්මදා ඇන්ටි එයාගේ ලොකු කුක්කු දෙක හොලව හොලව දුවනවා අම්බෝ බං!”
මම: “අපෝ බං… තියපං ෆෝන් එක මගුල් කතා නොකර.”
ඊශාන්: “හෙට මම එනවා ඔහේ හරිද????”
කල්හාර: “වරෙන් වරෙන්.”
කොහොම හරි අපි ෆෝන් එක කට් කරා.
මම: “මූට පිස්සු බං. එහෙම අපේ අම්මලට දෙන්න පුලුවන්ද බං? අපි කොච්චර ගේමක් දීලද ඔහොම හරි සෙට් කර ගත්තෙ. තාමත් එයලා කැමති අකමැති වගේ ඉන්නේ…”
කල්හාර: “ඔව් බං… හැබැයි අපි අද උඹ කිව්ව විදිහට කරමු. මොකද වෙන කවුරුත් නෑනේ ඉන්නෙ, අපි දෙන්නා විතරයි… අනිත් එක එයලා අපේ අම්මලා නේ.”
මම: “ඔව් එහෙම කරමු.”
ටික වෙලාවක් අපි උඩ ඉදන් වැඩේ වෙන විදිහ ගැන කතා කර කර හිටියා. ඔය අතරේ:
අම්මා: “මේ ලමයි දෙන්නා එන්න කැම කන්න.”
කොහොම හරි අපි දෙන්නා කැම කන්න පහළට යද්දී තමා දැක්කෙ අම්මලා දෙන්නාම ඉන්නෙ නයිටි ඇදන්. නර්මදා ඇන්ටි අපේ අම්මගේ නයිටියක් ඇදගෙන. එයලා හව්ස් කෝට් එකක් ඇදලත් නෑ. අපි උඩ ඉදන් එන නිසාද මන් දා, ලයිට් එලියට මට හොදට පෙනුනා අපේ එක්කෙනා නයිටියට යටින් ඇදලා ඉන්න පැන්ටිය. අම්බෝ නිකම්ම වගේ පයිය කෙලින් උනා. ඔය අස්සෙ:
කල්හාර: “අඩෝ අර බලපං කෝ අපේ අම්මගේ තන් 2කේ සයිස් එක පැත්තට ඉන්නකොට…”
Looking for something fresh to read? Find the most engaging Wal Katha PDF related to අම්මත් එක්ක යාලුවෝ and enjoy rich storytelling, vibrant characters, and Sri Lankan cultural vibes in every chapter.
මාත් බැලුවා. නර්මදා ඇන්ටි අපේ අම්මා එක්ක කතාව, එයා පැත්තට හැරිලා ඉන්නෙ. කොහොම හරි අපිට හොදට පෙනවා නර්මදා ඇන්ටිගේ ලොකු තන් දෙක ඉස්සරහට දික් වෙලා තියෙනවා හරියට මෝටාර් දෙකක් වගේ. මම කල්හාර දිහා බලද්දී ඌ අපේ අම්මා දිහා කන්න වගේ බලන් ඉන්නවා.
මම: “කල්හාර කට වහගනින්, කටට මැස්සො යයි.”
කල්හාර: “අඩෝ අර බලපං කෝ උඹලාගේ අම්මගේ පැන්ටිය පේනවා නයිටිය අස්සෙන්. අඩෝ උඹලාගේ අම්මගේ පුකේ සයිස් එක අම්බෝ… බං වෙනදටත් මෙහෙමද ඉන්නෙ?”
මම: “ඔව් බං මෙහෙම තමයි.”
කල්හාර: “අඩෝ ඉවසන් ඉන්නෙ කොහොමද බං…”
මම: “මේ නොන්ඩි වෙන්න එපා. කට කට වහගෙන යමං කැම කන්න…”
අම්මලා: “මේ ඔයලා ඊශාන්ට කතා කලාද? මොන මගුලක්ද මන්දා… ඔයලාගේ අතේ ෆෝන් නැද්ද? අටපට්ට කලුවරයි මුකුත් පෙන්නෙ.”
මම: “ඔව් කතා කලා, එයා හෙට උදේ එන්නම් කිව්වා.”
අම්මලා: “ඒක හොදයි…”
කොහොම හරි අපි හතරදෙනා කැම කන්න සෙට් උනා. කොහොම හරි ටිකක් වෙලා යද්දී එක පාරම වගේ ලයිට් ගියා. අම්බෝ කියලවත් කර ගන්න බැරි වැඩක් උනේ… එත් එක්කම කල්හාර මගේ කනට රහසින් කොදුරලා කිව්වා:
කල්හාර: “මේ අඩෝ මේක පට්ට චාන්ස් එක! මම අපේ එක්කෙනාගේ ලොකු තන් 2 අල්ලන්නම්, එයා හිතයි උඹ කියලා.”
මම: “අඩෝ පට්ට! මට පුලුවනි අපේ එක්කෙනාගේ ලොකු පුක මිරිකන්න…”
අම්මා: “පොඩ්ඩක් ඉන්න නර්මදා, කුස්සියේ මොනවා ඇරලා ආවද දන්නෙ නෑ.”
එහෙම කියලා එයා කුස්සිය පැත්තට හෙමින් හෙමින් යන්න ගත්තා… ඔය අල්ල පනල්ලෙ මමයි කල්හාරයි කතා කර ගත්ත විදිහට මම අපේ අම්මා පස්සෙන් ගියා. කල්හාර නර්මදා ඇන්ටි පස්සෙන් ගියා…
කොහොම හරි අතපත ගාලා අම්මා ගිනි පෙට්ටියක් හොයා ගත්තා. ඒක පත්තු කරලා යන්තන් කැම මේසේ පොඩක් අස් කර ගත්තා. අම්මා අතේ තිබ්බ ගිනි පෙට්ටිය අරං මම ටක්ගලා ගියා, කරන්ට් එක දෙන බෝඩ් එක ගාවට ගිහින් එකේ තිබ්බ ලොකු ස්විච් එක ඕෆ් කරා. දැන් හරිනේ, කරන්ට් ආවත් අපට එන්නෙ නෑ ස්විච් එක වහපු නිසා…
කොහොම හරි තව ගිනි කුරක් පත්තු කරලා බැලුවා අම්මා කොහෙද කියලා. එත කොට තමා දැක්කෙ එයා මගේ ලගමයි ඉන්නෙ කියලා. ශනිකවම ගිනි කූර් නිවපු මම එහෙම්ම ගිහින් එයාව බදා ගත්තා… එත් එක්කම එයා:
අම්මා: “ඒයි එපා හොදේ… රන්දිකයි නර්මදායි ඉන්නවා, ඔයාට පිස්සුද?”
මට තෙරුනා එයා හිතන් ඉන්නෙ මම කල්හාර කියලා… වචනයක් වත් කතා නොකරපු මම එක පාරම එයාගේ තන් 2කයි ලොකු තඩි පුකයි නයිටියට උඩින් මිරිකගෙන මිරිකගෙන ගියා. එහෙම්ම ඇගට බර වෙච්ච එයා “ආහ්” හීන් කෙදිරියක් පිට කරා. මටත් මේ වෙද්දී ලෙලි යන්න නැගලා ඉදියේ. තිබ්බ ආතල් එක වැඩි කමට මම එක පාරම නැමිලා එයාගේ නයිටිය අස්සට අත දලා හෙමිට එයාගේ විලුබේ ඉදන් උඩට අත ගාගෙන අවා. කිසිම විදිහකින් මාව එයා නැවැත්තුවේ නෑ… තවත් කල් ගන්නෙ නැතුව මම එයාගේ පැන්ටියට උඩින් එයාගේ රහස් පෙදෙස අත ගාගෙන අත ගාගෙන ගියා.
මෙන්න අම්මා හයියෙන් හුස්ම ගන්නවා මම එහෙම කරද්දි. එයා කකුල් දෙක ඈත් කරලා මට පොඩි සපෝට් එකකුත් දුන්නා. මාත් නිකන් හිටියේ නෑ හම්බවෙච්ච චාන්ස් එකෙන් හොදට ඇගිලි දෙක පැන්ටියට උඩින් යව යව එයාගේ කිම්බ හොදට පිරි මැද්දා… තවත් ඉවසගෙන ඉන්න බැරි උන නිසා එක පාරම මම එයා ඇදන් හිටිය පැන්ටිය අස්සට අත දලා එයාගේ කිම්බ ඇල්ලුවා. එත් එක්කම “ආහ්” ගාලා කෙදිරියක් පිට කරපු එයා… මගේ කනට කොදුරන්න ගත්තා.
අම්මා: “ආව් ඔය ඇති රත්තරං… ආව් මට ඉන්න…”
මේ වෙද්දී මට හිනයක් වෙලා තිබ්බ අම්මගේ හෙලු කිම්බ මම මදි නොකියන්න අත ගාගෙන අත ගාගෙන යනවා. අම්බෝ යටි බඩ හරියේ තියෙන මවිල් බුසිය අතේ ගැවෙද්දී දැනෙන සනීපේ! මම ඇගිලි දෙක කෙලින්ම එයාගේ යෝනියට යැව්වා. අම්බෝ එක තෙත් වෙලා එකසිය ගානට… අම්මා මගේ අත අල්ලන් ඉන්නවා… මම ඇගිලි දෙක එයාගේ යෝනියට ඇන ගෙන ඇන ගෙන යනවා. කොහොම හරි ටිකක් වෙලා යද්දී අම්මාට ඒක ඉවසගන්න බැරුව පහලට බර උනා. එත් එක්කම මම කරේ එයා ඇදන් හිටිය නයිටිය උස්සලා එයා ඇදන් හිටපු පැන්ටිය පල්ලෙහාට ගලවලා දැම්මා…
කරන්ට් නැති උනත් අම්මගේ හෙලු වෙච්ච පස්ස මම ඉබගෙන ඉබගෙන ගියා. එත් එක්කම වගේ වටේ අහල පහළ ගෙවල් වලට කරන්ට් ඇවිත් ලාවට අපේ ගෙදරත් එලිය වෙලා. තවත් හිටියොත් නොන්ඩි නිසා මම එහෙම්ම එයාගේ කකුල් දෙක මුල වැටිලා තිබ්බ පැන්ටිය කකුලෙන් පන්නලා අරං සාක්කුවේ දාගත්තා. එහෙම්ම එයාව අත ඇරපු මම සාලේ මැදට යද්දි කල්හාරව සෙට් උනා…
කල්හාර: “මම මේ උඹව හෙව්වෙ. වැඩේ ගොඩ බං! දැන් ස්විච් එක දාපං උඹට පෙන්නන්න දෙයක් තියෙනවා.”
මම: “මටත් උඹට පෙන්නන්න දෙයක් තියෙනවා…”
මම: “මට පෙන්නෙ අපේ ගෙදර ස්විච් එක ඔෆ් වෙලා ඉන්න දාන්නකන්.”
එහෙම කියලා ස්විච් එක දැම්මා. දැන් කරන්ට් තියෙනවා. අපේ අම්මා කුස්සිය පැත්තෙ ඉදන් එනවා. නර්මදා ඇන්ටි කැම මේසේ ගාව ඉන්නවා. එත් එක්කම කල්හාර උගේ සාක්කුව පෙන්නුවා. හුටා! නර්මදා ඇන්ටිගේ බ්‍රා එක උගේ සාක්කුවේ! මාත් එහෙම්ම මගේ සාක්කුව පෙන්නුවා.
කල්හාර: “අඩෝ කැරියා, තෝ දෙන්න තියෙන හොදම තැනට වැඩේ දිලා! ඒ කියන්නෙ උඹලාගේ අම්මා ඉන්නෙ පැන්ටිය නැතුව.”
මම: “ඔව්, ඒ කියන්නෙ නර්මදා ඇන්ටි ඉන්නෙ බ්‍රා එක නැතුව… අම්බෝ බං, පයිය යකඩේ වෙලා. යමු බලන්න දෙන්නව…”
අපි දෙන්නා ආයෙත් කැම මේසේ ගාවට එද්දි අපේ අම්මා කුස්සියේ ඉදන් සාලේ පැත්තට එනවා.
කල්හාර: “ඒ අඩෝ බලපං, උඹලාගේ අම්මගේ ත්‍රිකෝණේ මවිල් බුසිය කලුවට කලුවේ පේන හැටි. අඩෝ උඹ නම්…”
මම එත් එක්කම බැලුවේ නර්මදා ඇන්ටි දිහා. හුටා! ඒ ගැනීගේ ලොකු තන් 2 කලුපාට මැද රවුම හොදට පේනවා. තව එයාගේ උල් වෙච්ච නිපල් දෙක නයිටියෙන් ඉස්සරහට දික් වෙලා… කැම කන එක පැත්තක තියලා මුන් දෙන්නට අරින්නමයි හිතෙන්නෙ. අපි දෙන්නා එදා කැම කැවේ වෙනම සිහියකින්. ඇයි ඉතින් නර්මදා ඇන්ටි කැම කන්න නැමෙන වාරයක් ගානේ එයාගේ ලොකු තන් දෙක මේසේ වැදිලා නවතිනවා. ඒ අස්සේ අපේ අම්මා කැම කාලා ඉවර වෙලා නැගිටලා කුස්සියට ගියා එයාගේ ලොකු තඩි පුක වන වනා. කල්හාරයා කට ඇරන් බලන් ඉන්නවා.
කොහොම හරි අපි කාලා ඉවර උනාට පස්සෙ අම්මලා දෙන්නා අපේ අම්මගේ රුම් එකට වෙලා සුලෝචනා ඇන්ටි ගැන කතා වෙනවා. අපිත් සාලේ ඉදන් කන් දීගෙන හිටියා… ඔය අතරේ කල්හාරයා මෙහෙම කිව්වා:
කල්හාර: “අඩෝ මේ රන්දික, සුලෝචනා ඇන්ටිව උස්සපු උන් අපි වගේ උනා නම් මේ වෙද්දී සුලෝචනා අන්ටි ඉන්න ඕනෙ තැන දන්නවනෙ බං සින් එකේ.”
මම: “ඒක නම් ඇත්ත බං… සුලෝචනා ඇන්ටිටත් උඹේ අම්මට වගේ අරින්න තියෙනවා ආ…”
Step into Wela Katha Lokaya with අම්මත් එක්ක යාලුවෝ and explore stories that reflect genuine emotion, family ties, and friendship. Each story takes you deeper into a world where every moment holds a surprise, keeping you hooked until the end.
